Ik denk dat heel boeken wereld wel op de hoogte is van de dichtbundels van Rupi Kaur. Ondanks dat deze boekjes enorm gehyped zijn op onder andere bookstagram, was ik er wel heel erg benieuwd naar geworden. Benieuwd wat ik The Sun and Her Flowers vond? Lees dan snel verder!

In deze tweede dichtbundel schrijft Kaur over de reis van groei en het proces van helen. Het voor jezelf opkomen en een thuis kunnen vinden in jezelf. De bundel is verdeeld in vijf hoofdstukken waarin de lezer een reis zal volgen van verwelken, vallen, wroeten, rijzen en bloeien. Een viering van liefde in al zijn vormen.

Ik heb Milk and Honey nooit gelezen, ook al staat deze al wel wat langer op mijn TBR lijstje. Poëzie kan je raken of het kan je niet raken. Je kunt je er volledig in herkennen of het verafschuwen. Dat eerste is op mij van toepassing. Ik ben gewoon maar open minded gaan lezen en kwam al snel tot de conclusie dat ik me op sommige pagina’s nog niet eerder zo erg heb gerelateerd aan een stuk geschreven tekst. Tijdens het lezen ervaarde ik persoonlijk diverse verschillende emoties; verdriet, woede, angst, geluk, liefde en nog zoveel meer. Heel veel mensen associëren poëzie met teksten die heb helemaal niets zegt of doet, maar Rupi Kaur doet juist het tegenovergestelde met je.

Ik kan denk ik zelf verder niet goed uitleggen waarom je deze bundel zou moeten lezen, maar mijn tip is om het gewoon een keertje te doen. Dit boekje bevat krachtige gedichten waar mogelijk ook met illustraties van de schrijfster herself. Zoals ook al eerder genoemd vind je het of niets, of echt het einde..dus ik ben erg benieuwd bij welke categorie jullie horen!

Hebben jullie deze bundel ook gelezen, en zo ja, wat vond je ervan?